czyli o trzech tacach mowa, które co prawda nie miały
tak wybujałych przygód jak dwóch takich, ale kilka słów na ich temat powiedzieć
się da. Pierwsza taca a właściwie kosz powstał
na zamówienie koleżanki, która dała mi pełną swobodę wykonania, a ponieważ mieszanie to moja specjalność zmieszałam
papier z wydrukiem i kilkoma serwetkami a wszystko w szaro-burym stylu shaby schic.
Ostatnią metalową pomalowałam trochę za słodkim dla odmiany kolorem, więc aby ją nieco zdemonizować umorusałam jej boki patyną i chodziły mi po głowie cracle dwuskładnikowe,
które zaczynają wysychać i pękać chyba ze złości, że tak rzadko ich używam, jednak cierpliwości mi do nich nie starcza, bo czekać trzeba w nieskończoność a efekt często jest po prostu żaden.
Cierpienie wpisane jest w życie. Jak Pan sobie z nim radzi?
Jedną z technik jest przytulenie nieszczęścia, rozpaczy, ciemności.
Wydaje mi się, że w zmacdonaldyzowanej zachodniej umysłowości nieszczęście
zawsze zostaje sierotą. A trzeba je wpuścić za próg, nie wyganiać na zimno. Bo
jak się wygoni, to wróci kominem i zabije. Lepiej powiedzieć: - Słuchaj, tutaj
nie ma dla ciebie specjalnie noclegu. Jak chcesz, możesz dwie-trzy noce
przespać na podłodze. Masz tu herbatę, popatrzymy sobie w oczy, ale potem
spierdalaj. Buddyzm nie mówi "jestem nieszczęśliwy", ale "jest i
nieszczęście". To jest droga dla odważnych. Jest też takie piękne
powiedzenie: "Życie to jest strumień, który raz niesie piękne kwiaty, a
raz zwłoki zwierząt".
Krzysztof Majchrzak









































